Η εκδίκηση (;) της «ξεσκατίστρας»

Σε ποιους  έχουν ακουμπήσει την επιβίωσή τους οι κοινωνίες που δοκιμάζονται σκληρά από την πανδημία;

• ·         Στις «ξεσκατίστρες» δηλαδή στις νοσηλεύτριες και στις καθαρίστριες.
• ·         Στους «σκουπιδιαραίους» δηλαδή στους εργαζόμενους στην καθαριόττα.
• ·         Στους ντιλιβεράδες
• ·         Στους υπαλλήλους των σούπερ μαρκετ  

Και τι θα γινόταν άραγε αν έστω ένας από τους  παραπάνω κλάδους δεν υπήρχε;

Όχι δεν ξέχασα τους  γιατρούς  του Δημοσίου , ούτε τους εκπαιδευτικούς που χωρίς καμιά αντίστοιχη των συνθηκών  υποστήριξη κρατάνε όρθια ζωτικά δημόσια αγαθά. 

Απλά ξεχώρισα μερικούς από  τους  πιο κακοπληρωμένους, συχνά ανειδίκευτους, και συκοφαντημένους   μέχρι ανθρωποφαγίας εργαζόμενους/ες . Αυτούς /ες με τα  απάνθρωπα ωράρια , τις κλεμμένες υπερωρίες , την επισφάλεια , τα αιωνίως χρωστούμενα  και  όλα τα άλλα  καλούδια της οικονομίας των αγορών. Αυτούς που για 650 Ε ρισκάρουν τα πάντα για να υπάρχει η κοινωνία ως τέτοια. 

Τους διάλεξα για να τονίσω μια αντίθεση που (θα έπρεπε να ) οδηγεί σε βαθιές σκέψεις, αναστοχασμό στα κυρίαρχα πρότυπα, τους ορισμούς  και τις ιεραρχήσεις μας ως προς την εργασία.

Πάρα πολλοί αναγνωρίζουν το ηθικό μεγαλείο   αυτών των κλάδων. Όμως ακόμα και όταν δεν είναι υποκριτικό- που όσον αφορά τους κυβερνώντες είναι σε βαθμό χυδαιότητας- υπάρχει το ερώτημα: ποιο είναι το «εμπράγματο»  αντίκρισμα αυτής της πρωτοφανούς αυτοθυσίας; Θα κερδίσουν κάτι; Βαρέα και ανθυγιεινά ίσως; Κάποια αύξηση;  Κάποια εξασφάλιση μη απόλυσης ;  Φοβάμαι πως όχι.  Οι κυρίαρχες ιδέες και δυνάμεις ήδη υλοποιούν  σχέδια για την επιστροφή στη κανονικότητα των αγορών . Που σημαίνει  οι «ήρωες» , μόλις κατακάτσει ο κουρνιαχτός, θα ξαναγίνουν αναλώσιμα της «σκληρής προσπάθειας για την ανάκαμψη» . Εκτός αν έρθει νέα καταστροφή ή αν…