Τα χασμουρητά γίναν χειροκροτήματα

«Θυμούνται» κάποιοι τον Θ. Αγγελόπουλο στην επέτειο του θανάτου του. Τον παινεύουν και λυπούνται για την απώλεια. Είναι η συνέχεια του τεράστιου κύματος αναγνώρισης που σηκώθηκε ΜΕΤΑ τον θάνατό του. Όταν ο Θ.Α δημιουργούσε μια καλλιτεχνική πορεία με διεθνή εμβέλεια και αναγνώριση που κανένας άλλος Έλληνας ή Ελληνίδα δεν γνώρισε (ούτε καν οι Νομπελίστες μας..) ήταν απέναντί του. Τον πολέμησαν βάζοντας μπροστά τον φιρμάτο αλλά ήδη μεταλλαγμένο Σαββόπουλο και τις ανοησίες του περί "βαθιών χασμουρητών" και την ανιστόρητη μπαρούφα του ότι ο Θ.Α "είναι ανύπαρκτος όπως η Μακεδονία των Σκοπίων"!. Οι ρασοφόροι και οι κουστουμαρισμένοι ακραίοι τον αφόριζαν, του έσπαγαν τα σκηνικά στη Φλώρινα, τον έβριζαν σαν «προδότη», πίεζαν για την αποβολή του από την χρηματοδότηση.. Οι εργολάβοι …ξεβλαχιστές του έθνους τον ειρωνεύονταν χυδαία για τα αργά πλάνα του και μας εκπαίδευαν εντατικά στα Χολυγουντιανά πρότυπα του σινεμά. Το θέμα δεν είναι ότι δεν τους άρεσε ή ότι κριτικάριζαν τον Θ.Α. Αυτό είναι δικαίωμα του καθενός. Το θέμα είναι ότι δεν τον κριτικάριζαν, τον ξέσκιζαν. Δεν ασχολούνταν τόσο με την ουσία των έργων του όσο με την θεώρηση της τέχνης και της ζωής που ήταν ευθέως αντίθετη με τα πρότυπα της ατομικότητας, της ιστορικής λήθης και παραχάραξης, της μετατροπής των πάντων σε εμπόρευμα που καλλιεργούνταν με εντατικούς ρυθμούς. Δεν προσφέρονταν για ιστορίες γκλαμουριάς, κοινωνικής αναισθησίας, ελιτισμού και …σελεμπριτισμού. Σε ένα είχαν δίκιο πάντως από όσα του καταλόγιζαν: Ο Θ.Α ήταν : «αντιεμπορικός» και «δύσκολος». Ήταν δηλαδή, με το έργο και την στάση ζωής του, αντίθετος με τον κινηματογράφο, την κοινωνία, τον πολιτισμό του εμπορίου των πάντων. Οι υπόλοιποι κρατάμε αυτά που μας έμαθε με τα πλάνα του : την αξία και τους ήχους της σιωπής, την αναπόφευκτη(;) ομίχλη των ανθρώπινων, την ζωγραφική του κινηματογράφου, την ιστορικότητα ως στοιχείο κάθε αναζήτησης –ακόμα και της υπαρξιακής.